Deel 4 van 5 · “La planche des Belles Filles”
Dag 6 Donderdag 28 mei
Van Le Regit naar Nancy (Frankrijk)
143,9 km, 992 hm
Het voelt alsof we naar huis gaan en op een bepaalde manier is dat ook zo, want de tocht waar het allemaal om ging is gisteren geweest.
Als iedereen heeft geholpen om het Chalet netjes achter te laten, de tassen weer allemaal in de bus zijn gehesen, stappen we om half 9 op de fiets. Eerst nog een groepsfoto, en dan gestaag klimmend verlaten we het dal van le Regit…
Het is net als alle eerdere dagen al redelijk warm. We klimmen in onze eigen tempo’s omhoog. Voorin vinden we de inmiddels vaste groep van Jeroen, Peter, Guy, gevolgd door de broertjes Erik en Gijsbert. Frits en Rob ergens in het midden. En wat meer achterin Otto en Maggie. Roy heeft vandaag goede benen en zie ik overal gaan. Regelmatig fietst hij mij voorbij met een grote lach op zijn gezicht en dan roept hij; “lekker hè, zo’n rustdag!” Daar ben ik het hartgrondig mee eens.
Otto is gedurende deze hele tocht bezig met zijn voedingsexperiment en ik vind het enorm interessant. Daar waar ik af en toe toch een gelletje of een reep naar binnen werk om wat energie te krijgen is Otto ervan overtuigd dat het lichaam zelf voldoende energie heeft. Zijn lijf kan de benodigde energie vrijmaken uit vetten, zolang hij zijn inspanning reguleert. Af en toe neemt hij een dadel voor benodigde suikers, maar ik zie hem nooit gebruik maken van de snacks van Hans. Otto houdt een heel constant tempo aan en dat voor heel lange tijd. Ik ben me er steeds van bewust hoe knap een lichaam werkt, hoe het energie opslaat en weer vrijmaakt, en hoe onze spieren in staat zijn om zulke afstanden te fietsen.
Vandaag verlaten we de Elzas en gaan naar het vlakkere land van Noord-Frankrijk via een kilometerslang fietspad dat naast een kanaal ligt wat stamt uit de tijd van Napoleon (leer ik van 1 van mijn fietsmaten). Dit kanaal daalt af naar Nancy, waarbij het hoogteverschil onderweg steeds wordt gecompenseerd door heel wat sluizenconstructies.
Langs dit kanaal hebben we dan de eerste lekke band van deze reis. Een hele speciale want het is een tubeless band die vraagt om een andere aanpak. Terwijl Roy van alles uitprobeert met zijn tubeless band, geniet de rest van de groep van de schaduw en de rust.
Uiteindelijk naderen we Nancy, waar de temperatuur drastisch toeneemt en de rust van het fietspad langs het kanaal wordt ingeruild voor grote, drukke wegen, stoplichten en moeilijke voorrangsconstructies. Na heel wat draaien en keren komen we aan bij het hotel, wat midden in de stad ligt.
Hans heeft heel wat toeren moeten uithalen om al onze bagage uitgeladen te krijgen en om een plek te vinden waar wij onze fietsen deze nacht mogen stallen. Terwijl hij nog op pad moet om de bus te parkeren, kunnen wij naar de koelte van onze hotelkamers. Als ik op de negende verdieping van het hotel vanuit mijn kamer naar buiten kijk is het bijna onwerkelijk dat ik een hele dag buiten heb gefietst. Ik zie een drukke stad onder me, waar mensen een hele dag hebben gewerkt en op weg zijn naar huis.
’s Avonds, na een heerlijke maaltijd lopen we met de groep nog even naar het grote plein in Nancy; er heerst een sprookjesachtige sfeer op het eeuwenoude plein met glimmende keitjes, fonteinen, ijssalon en terrasjes. Je kunt je voorstellen hoe dit plein er 200 jaar geleden bij lag en hoe mensen daar liepen te flaneren in hun mooie kleding, ijsjes etend zoals wij dat ook doen!
Dag 7 Vrijdag 29 mei
Van Nancy (Frankrijk) naar Luxemburg (Luxemburg)
140,7 km, 1150 hm
Uit een stad wegfietsen heeft altijd iets bijzonders. Vanuit de drukte van een stad die wakker wordt, verkeer wat op gang komt, stoplichten, bussen en trams en verkeersregels fietsen we weg, verlaten we de “beschaving”, en vinden we de natuur weer terug, waar meer ruimte is om buiten de lijntjes te fietsen. Uiteindelijk fietsen we weer in het open veld langs water, gras, akkers en bomen.
Na de eerste 40 km is Hans er weer met zijn glimlach en zijn bevoorrading!
Na de pauze weer verder langs het kanaal, totdat het landschap overgaat in wat meer glooiende graanvelden. Er zijn geen steile beklimmingen meer, we meanderen door het landschap. Bij het dalen lekker hard aanzetten, om daarna vaart mee te hebben bij het opgaan van de volgende heuvel. Als het lukt is het heerlijk. Als ik het niet goed time dan is het hard werken en voel ik dat ik al heel wat kilometers in de benen heb.
Gijsbert, broer van Erik, is eigenlijk nog half aan het werk terwijl hij deze tocht fietst. Regelmatig klinkt de bakelieten ringtone van zijn mobiel uit zijn fietsshirt, ten teken dat er zaken te doen zijn. Het peloton viert de beklonken deals met luid gejuich, waarna we weer doorrijden. Het is een vreemde ervaring, om in je hoofd ver weg van het alledaagse leven te zijn en dan ineens door zo’n ringtone te beseffen dat je nog steeds bereikbaar bent voor de “andere wereld”.
Ik weet inmiddels niet meer in welk land ik ben, maar kan aan de toenemende hoeveelheid gele nummerborden zien dat we in de buurt van Luxemburg komen. De drukte van de beschaving neemt weer toe, de fietspaden worden weer onduidelijker. Eén keer gaan we zelfs bijna de oprit naar een snelweg op.
Even verderop dalen we met een lekker vaartje over een stukje asfalt wat ineens overgaat in een lang segment met grote, grijze keien en puinstenen. Guy, de Afdalings-Meister roept achterom “snelheid houden”. Dus dat doe ik, dat probeer ik althans, maar het is NIET makkelijk. Guy heeft wel gelijk merk ik, want hoe langzamer ik ga, hoe meer mijn stuur een eigen leven lijkt te leiden en hoe enger het wordt. Dus ik trap zo hard als ik durf en ben megablij als die strook puin eindelijk klaar is. Hupsa, weer op asfalt, door een tunneltje en dan ineens kan ik niet meer sturen zo lijkt het. Ja hoor; voorband is zo lek als een dweil.
Eerlijk gezegd heb ik een groep nog nooit zo ontspannen gezien met een lekke band als dit moment! De meesten gaan in de koelte van de schaduw zitten om te drinken en bij te komen. Ik haal mijn voorwiel uit het frame en die wordt naadloos aangenomen door Peter en Roy, die er binnen 5 minuten een nieuwe, opgepompte band in hebben zitten!
Terwijl we verder fietsen naar het centrum van Luxemburg passeren we een bord bij een supermarkt, waar de temperatuur op wordt aangegeven: 39 graden!
Net als in Nancy staat ook nu ons hotel middenin het centrum van Luxemburg! Stoplichten, bussen, trams, verkeer, maar uiteindelijk staan we voor het hotel. Het is dan nog een avontuur om een plek te vinden waar onze fietsen mogen staan, maar na een uur zoeken staan ze uiteindelijk veilig in de kelder van het hotel, vlak naast de keuken, tussen de pallets met drinken.