Deel 3 van 5 · “La planche des Belles Filles”
Dag 4 Dinsdag 26 mei
Van Lahr Duitsland naar Le Regit Frankrijk
129,7 km, 1900 hm
Na een groepspoll met de vraag of we wél of niet de Petit Ballon moeten doen vandaag heeft de meerderheid de voorkeur uitgesproken om het wél te doen.
We merken dat de hitte begint te wennen en we zijn hier tenslotte toch om te klimmen!
We verlaten Duitsland en steken de Rijn opnieuw over met een pont, waarna we in Frankrijk zijn.
De route voert 25 kilometer langs een kanaaltje onder schaduwrijke bomen, wat het heerlijk koel maakt. Het pad met hier en daar bobbels van de boomwortels is soms lastig te zien door het sterke contrast tussen het felle zonlicht en de bewegende schaduwen van de bladeren.
Na de pauze fietsen we naar de wijngaardrijke vlakten van Colmar, tussen het Zwarte Woud achter ons en de naderende Elzas voor ons. We merken dat het verkeer toeneemt als we Colmar naderen.
Ik weet niet of Fransen hebben nagedacht over fietsen en paden, maar in Colmar klopt heel veel niet! Fietspaden die hoopvol beginnen en na 50 meter net zo hard weer weg zijn. Of obstakels die uit het asfalt van een fietspad steken, zoals verkeersborden of bushaltes.
Toch maar gewoon vriendelijk blijven en zo goed mogelijk de verkeersregels naleven!
Dan komen we eindelijk aan in de heuvels van de Elzas, daar waar de Petit Ballon gaat beginnen. We stoppen even als groep bij het houten bassin van een typisch Frans fonteintje en dompelen alles wat maar nat en koud moet zijn in het water en dan begint de klim. Ik weet niet wat ik ervan vind; de klim begint glooiend, de ene keer roets je naar beneden om vlak daarna weer flink te moeten klimmen, te veel gedoe met schakelen is mijn idee.
Het is er wel prachtig: groene graslappen met bomen en in de achtergrond de dennenbossen en bergen.
Na verloop van tijd hebben de meeste medefietsers me ingehaald en kan ik beginnen aan mijn “mindful” beklimming. Guy komt regelmatig even naast me fietsen, checken of ik nog okee ben. Roy en ik doen een soort fietsdans, waarbij dan hij en daarna ik even voorop rijd. De eerste haarspeldbochten melden zich, de weg klimt tussen kleine boerderijen door. Net als er een stevig stukje klimmen is zie ik Guy staan die staat te filmen. Natuurlijk wil ik op de film niet laten merken dat het zwaar is, dus ik fluit een melodietje terwijl ik voorbij rij en daar moet ik zelf best om gniffelen.
Daarna is het stevig werken; pedaalslag na pedaalslag, lichtste versnelling, niet nadenken en blijven trappen. Steeds vooruitkijkend waar ik weer schaduw zie, waar er weer een bocht komt. Om daarna mijn aandacht weer te richten op het asfalt dat stapvoets onder mijn banden doorrolt. Regelmatig staan er woorden in witte verf op het wegdek: PINOT zie ik herhaaldelijk staan, en even verderop ook VIGNEGAARD. “Grutjes” denk ik, “die heeft hier dus ook gefietst, tussen honderden extatische fans met toeters en vlaggen”. Ik moet niet aan denken zoveel drukte om me heen, bij elke auto die nu voorbijraast schrik ik al. Ik hoor vogels fluiten in het dennenbos en bedenk me hoe tof het is om hier te fietsen: geen gedoe, geen nieuws, geen zorgen, geen problemen…. Gewoon mijn fiets en ik, in een prachtig bos, doen wat ik leuk vind.
Ergens kom ik Rob tegen, we hebben af en toe een beetje hetzelfde tempo, terwijl we over Vignegaard en Pinot heenrijden.
Een aantal keer stop ik om iets te drinken, ergens in een bocht of daar waar de grond enigszins vlak is, want anders ben ik bang dat ik niet meer kan opstarten! Soms is het blijkbaar zo steil, dat zodra ik stop met trappen om uit te klikken, mijn fiets alweer achteruit wil en ik dus snel in mijn remmen moet knijpen.
Het tempo ligt echt niet hoog; soms 8 km/ uur, soms 4 km/ uur. Gek om te bedenken dat ik dus een uur kan doen over zo’n kort stuk. Ik merk dat ik in minuten ga denken en niet meer in afstand: over 10 minuten heb ik 800 meter gereden bijvoorbeeld. Of: nog 1 km, dan ben ik nog 15 minuten bezig…..
Als het bos ophoudt horen we de koeien klingklongen in de almen, we zien verderop een berghut. Rob en ik fietsen samen verder om de laatste kilometer te doen, voordat we op de top van de Petit Ballon zijn. Het is genieten om boven te komen, de blauwe lucht overal om ons heen en uitkijkend naar het bos waar we vandaan kwamen.
En boven staat Hans natuurlijk ook al klaar met lekkers!
Na de lunch komt er nóg een klim, net zoiets als de Ballon. Haarspeldbochten, 12%, eindeloos pedaleren, elke bocht doorkijkend of het wellicht de laatste is. Onderweg krijg ik een heerlijk verkoelende plens water in mijn nek van Frits die voorbijkomt. Hij had zijn bidon gevuld met het koude water uit een bron, zodat hij zichzelf kon afkoelen. En ook nu is het klimmen wel zwaar, maar eigenlijk ook heel prettig. Ineens is er de laatste bocht, wordt de weg weer vlak en staat er zomaar een hutje waar ijskoude cola wordt verkocht! Zo ziet een oase er dus uit!
Het afdalen valt een beetje tegen, we dalen namelijk niet echt, maar blijven op hoogte. Links supermooi uitzicht naar het dal en aan de rechterkant de wanden van de bergen. Allemaal prachtig mooi hoor, maar ik ben nu toch wel moe aan het worden.
Volgens mijn navigatie zijn we bijna bij het Chalet waar we zullen overnachten, maar als we dan bij juiste afslag zijn blijkt deze volledig afgezet te zijn… “Nee nee nee” …….denk ik, “alsjeblieft geen omweg ofzo…… ik wil van de fiets af, even niks doen.”
In de groep wordt afgewogen; wel, niet, wel, niet proberen?
Dan wordt de knoop doorgehakt, we gaan het doen! Fietsen worden over de barricades getild, we stappen weer op en gaan met flinke snelheid naar beneden. Maar steeds met de gedachte: “als dit niet kan, moeten we straks dit hele rotstuk weer omhoog….”
Onderweg komen we een groepje Fransen tegen (weet ook niet wat die aan het doen waren). Ze zeggen dat fietsers wel langs de wegwerkzaamheden kunnen. Please let that be true.
Nog weer een stuk verder het dal in komen we bij een brugconstructie en een grote graafmachine. Inderdaad; auto’s kunnen hier met geen mogelijkheid langs, maar wij fietsers makkelijk! Wat een opluchting!
Nu ben ik veel meer ontspannen en kan ik genieten van de laatste meters afdalen, waar we langzamerhand huizen tussen de bomen door beginnen te zien en een grote weg. En als we eenmaal op die weg staan zien we ons Chalet voor de komende 2 nachten, yes!
Woensdag 27 mei
Rustdag
De dag dat de route naar de “Planche de Belles Filles” gaat. Ik maak er een rust dag van, denk dat mijn lijf dat wel kan waarderen. Bovendien moeten we hierna nog 3 ritten! Samen met nog een handjevol heren blijf ik achter in het Chalet. Jeroen, Rob, Otto, Frits en Erik fietsen vandaag naar de beklimming die de naam draagt van dit avontuur namelijk: “de Planche des Belles Filles”! Dat is nog eens een dikke 100 km met ruim 2000 hoogtemeters, terwijl ik geniet van een dagje rust.
Peter en Gijsbert hebben nog wel op een nabijgelegen meertje ge-water-fietst!