Deel 5 van 5 · “La planche des Belles Filles”
Dag 8 Zaterdag 30 mei
Van Luxemburg (Luxemburg) naar Bastogne (België)
78 km, 1209 hm
Het is de laatste dag, “slechts”. 80 kilometer en 12 klimmetjes met bij elkaar 1209 hoogtemeters. Maar toch, de billen voelen heel goed dat ze al een paar honderd kilometer op een zadel hebben gezeten en het lichaam is best moe.
Rustig aan vertrekken we vanuit het hotel, en via de beroemde Adolfsbrug (als je eroverheen fietst merk je niet zo goed hoe mooi die is!) rijden we de stad uit.
Na een kilometer of 15 dunnen de huizen uit, zien we weer graanvelden en heuvels met korte klimmetjes. Spelenderwijs rollen en trappen we de kilometers weg.
Na een relatief lange klim, waar ik met Rob mijn weg naar boven trap, terwijl de rest van de groep al vooruit is gegaan vinden we Hans weer op een mooi plekje. Voor het eerst in 8 dagen begint het harder te waaien, en er hangen donkere wolken boven ons. In de richting waar we heen moeten is de lucht donkergrijs; gaan we het droog houden, of komt er toch een flinke onweersbui aan? Ik pak voor de zekerheid mijn regenjack mee voor de laatste 40 kilometer.
Het landschap bestaat uit graanvelden, klaprozen, kleine dorpjes.
De kwaliteit van het wegdek wordt langzamerhand minder goed en ik krijg het vermoeden dat we in de buurt zijn van België!
Het is zaterdag; ook dat lijk ik te merken. De mensen hoeven niet naar hun werk, maar zijn druk met klussen in en om het huis. Veel auto’s met aanhangers rijden voorbij, de bestuurders lijken zich af te vragen of we niet iets beters te doen hebben.
Terwijl ik denk dat we bijna bij ons einddoel zijn, zitten er toch nog wat gemene klimmetjes in de route, de strijd is nog niet gestreden. Ik merk dat het klimmen nog steeds zwaar is, maar ik ben er niet meer zo bang voor.
Er komen borden langs de fietspaden waarop “Bastogne” staat, het einde is echt binnen handbereik! We moedigen elkaar aan, we zijn er bijna, we gaan samen Bastogne in fietsen!
Via een lange, meerbaans autoweg met wat rotondes dalen we Bastogne in. En dan ineens zie ik het kruispunt waar het restaurant staat van onze eerste gezamenlijke maaltijd, 8 dagen geleden! Linksaf nu, naar het hotel waar onze auto’s staan. Terwijl we erop afrijden zie ik Hans die filmt hoe we aankomen. Wat een heroïsch moment! Dikke omarmingen overal, omdat we trots zijn op elkaar en onszelf!
Natuurlijk moet al dat emotionele gedoe niet te lang duren, mijn medefietsers ook allemaal zeer praktisch en dus zijn alle fietsen binnen een uur ingeladen, tassen en kratten in de juiste auto’s gezet, lijven enigszins opgefrist en kunnen we op vier wielen terug naar Nederland!
Heel content en ontspannen zit ik op de achterbank van de auto en weet ik dat ik de komende weken regelmatig zal terugverlangen naar het zorgeloze fietsen van de afgelopen dagen.
Maggie van Schaik