Verslag van de WTC Parijs-Roubaixtocht op 12 april
Wout van Aert leidt de dans door het bos
Als rond half vijf Wout van Aert met een prachtig eerbetoon aan Michael Goolaerts de streep op de wielerbaan in Roubaix passeert, turen argeloze voorbijgangers door de deuropening naar binnen om te kijken wat zich daar in het halfduister afspeelt. Een geklap en gejoel alsof Nederland de wereldbeker heeft gewonnen, rolt over het zonovergoten terras voor café Den Tollensteghe. Het is de bekroning van een geweldige dag en een geweldige koers.
De hele wereld gunt de sympathieke dommekracht Wout van Aert, de eeuwige loser met een palmares waar je u tegen zegt, deze overwinning. In een machtige sprint klopt hij de onverslaanbaar geachte wereldkampioen Tadej Pogacar. Hier heeft hij zo lang naar gesnakt! Een overwinning in een monument, een kasseienklassieker. Het is mooi om de ontlading en emoties te zien bij Wout van Aert en zijn naasten maar ook bij de WTC’ers in het café voor het grote scherm met een Belgisch biertje in de hand. De gunfactor is heel hoog. Hij is niet voor niets de populairste renner van zijn generatie. De coureur van het volk. Door zijn eeuwige tegenslag populairder dan renners als Pogacar en Van der Poel. Van Aert is de Poupou van zijn tijd.
Parijs-Roubaix, de mooiste koers van het jaar
Dat is wat deze koers zo mooi maakt. La Reine, de koningin der klassiekers. Maar ook de Hel van het noorden. Dit is de eerlijkste wedstrijd; renner tegen renner en de sterkste wint deze uitputtingsslag over de kasseien in Noord-Frankrijk. Alleen wint dit jaar niet de beste.
Wout van Aert leidt de dans door het Trouée de Aremberg, beter bekend als het Bos van Wallers. Op deze slechtliggende vijfsterrenstrook wordt de dag beslist. Stuiterend over de kasseien rijdt Mathieu van der Poel lek. Hij kan niet inklikken op de pedalen van zijn ploeggenoot Jasper Philipsen, die een slechte dag heeft en meteen zijn fiets afstaat. Sportief directeur Roothooft zou later erkennen dat het een fout was. Philipsen rijdt met een nieuw prototype. Van der Poel niet. Het blijkt niet uitwisselbaar.
Mathieu staat te voet en loopt berustend terug naar zijn eigen rijwiel. Wat zou er door zijn hoofd gaan? Hij weet dat hij door deze domme samenloop van omstandigheden gaat verliezen vandaag. Geen vierde overwinning op rij om toe te treden tot de galerij der grote winnaars van Parijs-Roubaix, waar De Vlaeminck, Museeuw, Boonen en Cancellara op staan. Ondertussen heeft zijn pientere ploeggenoot Tibor de Grosso zijn wiel afgestaan en gemonteerd in de fiets, zodat de koning van de kasseien de race kan vervolgen. Dan rijdt hij tot overmaat van ramp nog een keer lek. Hij verliest tweeëneenhalve minuut op de kopgroep met Pogacar, Van Aert en Pedersen. Wat volgt is een zinderende achtervolging. Hij komt nog heel dichtbij…
Na de rit gezellig op het terras van Den Tollensteghe
Draaien en keren over klinkers, kasseien en dijkjes
Op deze zonnige zondag zijn om tien uur drie snelheidsgroepen van het clubhuis van Statina vertrokken voor een clubrit die in het teken staat van Parijs-Roubaix. Iedere groep heeft zijn eigen unieke route die voert over klinker- en kasseienweggetjes rondom Culemborg. Ondanks de stevige zuidwestenwind zijn de omstandigheden perfect en verloopt alles voorspoedig met dank aan de minutieuze voorbereiding van de Activiteitencommissie.
Draaien en keren door Vianen en Asperen. Korte felle klimmetjes op de dijken. Hoogtepunt is de passage van de secteur Zoetendaal in Buren. Het enige echte stukje kasseien dat in de buurt komt van wat de profs vandaag meemaken. Met de wind in de rug wordt een aanval gedaan op de KOM van de Groenestraat bij Asch. Door het dokkeren over de klinkers en kasseien neemt de vermoeidheid toe en de aangetrokken wind maakt de finale zwaar.
Dan op twee kilometer voor de finish slaat het noodlot toe. Kees rijdt door een gat en krijgt een stootlek. Het maakt de dag wel compleet want lekke banden horen bij deze beproeving. Gelukkig is het Kees. Binnen vier minuten heeft hij het lek gerepareerd met een beetje hulp van Bas en zijn elektrische pompje. Lachend en zwaaiend komt de B-groep voorbij. Dan iets verder binnen de laatste kilometer weer een knal. Weer Kees. Hij geeft de moed op. Wij rijden door en treffen de A en het eerste peloton van de B-groep lekker in de zon op het terras.
Het Belgisch bier vloeit rijkelijk
Na een cappuccino, thee of iets sterkers op het terras gaan de echte liefhebbers naar binnen waar de koers op groot scherm wordt getoond. Ondanks wat tegensputteren van de kroegbaas mogen de kapitale fietsen mee naar binnen. Het personeel van Den Tollensteghe loopt af en aan met Belgisch bier en friet. Gezellig met je fietsmaten, voldaan na een mooie inspanning, naar de koers kijken. Mooier als dit wordt het niet. Echt een topdag!
En na de rit een lekker frietje!
Geweldige finish van de perfecte koers
Als de wedstrijd zich ontwikkelt neemt de spanning toe. Gaat Van der Poel terugkomen? Hij komt nog heel dichtbij maar Pogacar en Van Aert blijven op kop. Tadej probeert Wout op de kasseistroken te lossen maar die heeft zich vastgebeten in zijn wiel. “Hij zit in zijn achterzak”, zeggen de Vlamingen want we volgen de koers op Sporza waar het geluid harder moet om de bloemrijke taal, waar de spanning vanaf druipt, goed te verstaan. De zenuwen in de kleine commentaarskabine op de wielerbaan nemen hoorbaar toe. Gaat Wout het redden?
Het wordt een eerlijke sprint van man-tegen-man op de wielerbaan. 99 van de 100 keer moet Van Aert een sprint tegen Pogacar winnen. Gaat die logica nog op na een race van 260 kilometer over de kasseien? Wout legt alles in de sprint. Alle frustratie van de tegenslag in de afgelopen jaren komt eruit. Op de streep wijst hij omhoog ter nagedachtenis van zijn oude ploeggenoot Michel Goolaerts die in 2018 tijdens Parijs-Roubaix een hartstilstand kreeg en overleed.
Vijftien seconden na Van Aert komt Mathieu van der Poel over de streep. Hij wint de sprint van de achtervolgende groep met Mads Pedersen. Wat was er gebeurd als Van der Poel was teruggekomen en mee had kunnen sprinten voor de overwinning? Mathieu wordt vierde achter Jasper Stuyven, die een goede dag had en in de laatste kilometers uit de achtervolgende groep was gedemarreerd. Mathieu eindigt net naast het podium. De meest ondankbare plek maar misschien wel mooi gezien het verloop van de race.
De koers wordt getoond op groot scherm
Volgend jaar weer?
Na deze climax stappen de WTC’ers een-voor-een weer op de fiets om huiswaarts te keren. Het was een geweldige fietsdag en de perfecte koers met spanning tot het bittere einde. De echte diehards blijven nog even in Den Tollensteghe hangen om de koers te analyseren en te evalueren. En Pogacar? Het is hem weer niet gelukt het vijfde monument te winnen en zijn lijst compleet te maken. Dat gaat nog lastig worden zolang Van der Poel en Van Aert meedoen. Dan moet hij het volgend jaar weer proberen in dit gekkenhuis waar de pechduivel zomaar kan toeslaan. Mooier wordt het niet. Fietsen is genieten!